Ontstaan van SBBvK

Wie zijn wij en waarom deze stichting?

Martha Wieling, partner van Wilt Komrij, die in 2007 de diagnose maagkanker kreeg, schrijft het verhaal wat het gezin overkwam. Na enkele maanden volgt er een udate van het verhaal.

Het begin

Het is maagkanker, kregen wij te horen. Het positieve was het bericht dat het operabel was en dat mijn man zonder maag ook verder kon leven. Enkele weken later was het zover, wij gingen vol overtuiging de operatie tegemoet. Alles zou goed komen en we konden weer door met ons leven.

Helaas, het liep anders. De schok was enorm toen we van de chirurg te horen kregen dat er niets weggehaald kon worden, door de uitzaaiingen die tijdens de operatie aan werden getroffen.

Ons wereldje stortte in, van het meest positieve scenario waren we beland in het meest negatieve.

De enige mogelijkheid die er was was waren de zware chemokuren in de hoop het leven te rekken.

Na een voorspoedig herstel van de mislukte operatie werd er gestart met de kuren. Het verdriet dat kanker ons gezinnetje was binnengeslopen en de grote onzekerheid weerhield ons er niet van om er volop tegenaan te gaan. Na een aantal kuren werd duidelijk dat we het  geluk hadden dat mijn man nauwelijks last had van bijwerkingen en zo konden we de draad van ons leven weer enigszins oppakken. Na de controles bleek dat de toestand stabiel was en na negen kuren moest er gestopt worden. Mijn man had al drie kuren meer gehad dan de protocollen voorschrijven. Maar doorgaan met kuren vond men niet verantwoord, dan zou mijn man naast kankerpatiënt ook nog hartpatiënt kunnen worden. In het AVL te Amsterdam werd nog een optie bekeken middels de HIPEC-operatie. Opnieuw opladen voor een bijzonder zwaar traject, afspraken waren gepland. Totdat we van de chirurg te horen kregen dat deze operatie niet uitgevoerd kan worden bij maagkanker.

Dus werd het afwachten wat er ging gebeuren. Nou, dat afwachten voelde voor ons niet goed en we zijn dan ook verder gaan zoeken. Van een familielid kregen wij de naam dr. Vogl van het universitair ziekenhuis in Frankfurt  door. Na heel wat gezoek op internet hebben we het besluit genomen om die arts maar eens een mail te sturen. Met weinig hoop, want over maagkanker en dr. Vogl  was niets te vinden. Toch werden we door dr. Vogl uitgenodigd om eens scans te laten maken en dan kon hij eens kijken of hij iets voor ons kon betekenen.

Dr.Vogl kon mijn man met transartieller Chemoembolisation/perfusion behandelen en hij gaf hem een percentage van zestig procent dat het aan zou slaan. Beter worden, nee dat zat er niet in. Maar de hoop op een iets langer leven was weer terug. Na een aantal van deze kuren bleek de tumor niet bestand tegen deze hoge concentratie van chemo vloeistof . Ook de uitzaaiingen werden min of meer aangepakt en na een achttal van deze kuren kregen we, het onmogelijke, te horen.

Mijn man werd klinisch kankervrij verklaard in december 2008.

Tijdens de controle in maart zag het er wederom goed uit, niets te zien op de scans. Weer voor drie maanden rust. Het leven kabbelde zo weer voort en de kanker verdween naar de achtergrond.

In juni tijdens een controle gastro-scopie werd er, helaas weer een tumor aangetroffen in de maag. Zonder er ook maar een seconde over na te hoeven  denken en in overleg met onze arts zijn we weer naar dr. Vogl gegaan. Inmiddels, het is december 2009, zijn we weer een vijftal kuren verder en is de tumor wederom niet meer zichtbaar. Ook de uitzaaiingen in de lymfeklieren zijn weer weg.

Dus opnieuw is mijn man klinish kankervrij door de transartieller Chemoembolisation/perfusion behandelingen van Dr. Vogl.

Wij beseffen dat wij het geluk hebben wij
gehad dat we deze stap konden nemen,
dat we er de kracht en de energie voor
hebben om dit te doen.
Maar de wetenschap dat er vele lotgenoten
zijn die dit ook zouden willen, maar niet kunnen,
om welke reden dan ook, heeft ons er toe gezet
om deze stichting op te richten in de hoop
dat er straks meer patiënten kunnen profiteren
van de behandelingen die al jaren in andere
landen geldt als reguliere behandeling.

Maart 2010

Inmiddels zijn wij enkele maanden in de lucht met de stichting.
Tot nu toe gaat alles naar wens en hebben wij al enige kankerpatiënten kunnen helpen in hun zoektocht naar andere behandelingen dan de standaard. Ook wij leren steeds weer nieuwe dingen in deze interessante en, voor een leek op dit gebied, ingewikkelde materie.

Het is nu begin maart 2010 en wij hebben ook zelf weer met de strijd tegen kanker te maken. Melden wij u in december 2009 nog dat mijn man klinisch kankervrij was. Dat gaf hoop op opnieuw een ziekenhuisvrije tijd binnen ons gezin. Helaas deze ziekenhuisvrije tijd was erg kort.

Opnieuw is de tumor in de maag terug. Deze keer zijn we niet direct in de auto gestapt naar Frankfurt, maar hebben we ook weer andere opties bekeken en besproken. Iets wat drie jaar geleden niet mogelijk was door de uitzaaiingen, een operatie, hebben we toch opnieuw onder de loep genomen. De kans op succes bij een operatie is echter zo klein dat we nu weer hebben besloten om met lokale chemotherapie aan de gang te gaan. Ons vertrouwen in deze therapie is groot en we hebben dan ook de mogelijkheid onderzocht om dit dichter bij huis bij onze eigen ambassadeurs van de stichting voor elkaar te krijgen.

De bereidheid van een van onze ambassadeurs om hier mee aan de slag te gaan, was zeker aanwezig. Helaas is ook hij afhankelijk van een team, dat achter hem zou moeten staan. Maar ook zij lopen, net als wij, weer tegen de bekende dikke muur op van de vaste protocollen. Wat zou het nou mooi zijn dat oncologen en interventieradiologen in Nederland een nog betere en uitgebreidere samenwerking hebben waardoor de radioloog kan laten zien dat de minimaal invasieve behandelingen bij kanker een toegevoegde waarde kan hebben.

Gelukkig stond onze behandelend arts (oncoloog ) wel achter de minimale invasieve behandelingen van de interventieradioloog dr Vogl in Frankfurt. Samen zijn we de strijd tegen de kanker aangegaan . Door de goede communicatie onderling werden de behandelingen tussen Nederland en Duitsland goed op elkaar afgestemd.

Omdat ook wij, net als elke kankerpatiënt, niet veel tijd hebben om lang te wachten met behandelen hebben wij in overleg wederom de stap genomen om naar Dr. Vogl af te reizen. De eerste behandeling is inmiddels achter de rug en wij hebben goede hoop dat we de tumor weer onder controle kunnen krijgen. Op de scans zijn geen nieuwe uitzaaiingen te zien, dus is het een lokaal probleem wat we ook weer lokaal aan gaan pakken. Door deze lokale aanpak hebben we de afgelopen jaren een goede kwaliteit van leven gehad.
Bijna drie jaar geleden zaten wij bij de internist in zijn spreekkamer. Daar stond onze wereld stil.

Augustus 2010

En opnieuw heeft de interventieradioloog het goede bloedvat weten aan te prikken,al na twee chemo-perfusie behandelingen, ondersteund met xeloda-tabletten, bleek tijdens een gastroscopie in het ziekenhuis in de buurt dat de maagtumor in omvang was afgenomen. In juli, bij de derde behandeling werd dit bevestigd door de scans van dr. Vogl. Wel was er nog sprake van enige onrust en begin september volgt er nog een vierde kuur. Ook de derde kuur heeft Wilt weer zonder problemen doorstaan en konden we volop genieten van de zomervakantie.

Onzeker blijft het natuurlijk, maar wij hopen op deze manier het ziektebeeld stabiel te kunnen houden en zo nog heel lang vooruit te kunnen met een goede kwaliteit van leven. Wij weten dat we regelmatig een ritje Frankfurt voor de boeg zullen hebben, en soms komt de vraag naar boven, hoe lang gaat dit nog goed, hoe lang kun je iemand vol stoppen met chemo zonder dat hij of zij daar last van heeft? De toekomst zal het ons leren en omdat we deze niet kunnen voorspellen en het anders kan lopen dan men verwacht staan we hier niet teveel bij stil en kijken we niet te ver vooruit. Wel blijven we druk bezig om ook lotgenoten van nu en in de toekomst verder te helpen in de wirwar van behandelingsmogelijkheden en te wijzen op de mogelijkheden van de minimaal invasieve beeldgestuurde behandelingsmogelijkheden in Nederland.

Het geeft ons een goed gevoel en positieve energie om hiermee door te gaan en anderen te kunnen helpen. Achter de schermen is er veel gaande en met de nodige hulp hopen wij dat dit zal leiden tot positieve resultaten, zodat in de toekomst kankerpatiënten meer keus hebben in hun eigen behandeling en dat ook de behandeling die Wilt nu krijgt in ons eigen land mogelijk is.

November 2010

Het is inmiddels november 2010, buiten is het herfst. Ook bij ons thuis is het een roerige tijd. Melden wij in september nog dat de lokale kuren wederom hun werk leken te doen, inmiddels is duidelijk dat dat niet meer het geval is. Tijdens de driemaandelijkse gastroscopie in Amersfoort werd de tumor in de maag groter bevonden dan die van drie maanden geleden. Kortom de chemokuren slaan niet meer aan. Een forse dreun die niet geheel onverwacht kwam. Dat  dit een keer zou gebeuren wisten we, alleen hadden we dat moment graag nog een paar jaar uit willen stellen.

Na overleg met zowel de oncoloog hier als met dr.Vogl in Frankfurt is besloten om met een andere systematische kuur te beginnen. Wij zijn blij dat er inmiddels wel een alternatief is wat drie jaar geleden niet het geval was. En mocht dit niet aanslaan dan hebben we ook nog een voorstel van Vogl op de plank liggen. Die hebben we daar eerst neergelegd omdat dat een experimentele chemokuur betreft bij maagkanker en die houden we liever achter de hand mochten deze kuren, die wel hun waarde bij maagkanker hebben bewezen, niet werken. Jammer genoeg zit er ook bij deze kuren geen garantie en wordt het spannend of het gaat aanslaan. We houden goede hoop dat we ook nu weer een tijdje vooruit kunnen en houden de ontwikkelingen op allerlei gebied nauwlettend in de gaten, niet alleen voor onszelf maar ook voor onze lotgenoten.

Ondanks dat wijzelf weer aan een nieuw hoofdstuk beginnen gaan we door met onze strijd om de radioloog als behandelaar van kanker erkend te krijgen. De afgelopen tweeëneenhalf jaar dat Wilt in Frankfurt in behandeling is geweest pakken ze ons niet meer af, en zo`n levensverlenging gun je iedereen. Helaas weten wij ook dat dat niet voor iedereen is weggelegd, die garantie kan niemand geven. Maar de mogelijkheden scheppen en het bekend maken van deze mogelijkheden is een stap in de goede richting.

Februari 2011

Inmiddels zijn we weer enkele maanden verder en is het februari 2011. Afgelopen december stond de eerste meting op de agenda om te kijken wat de eerste drie systemische kuren in Amersfoort bereikt hadden. Na een maagonderzoek en een CT-scan bleek dat de tumor in ieder geval niet gegroeid was. Toch leek het erop dat het resultaat wat tegenvallend werd bevonden en we werden dan ook doorgestuurd naar het AVL in Amsterdam. Hier zijn ze tijdens de hele ziektegeschiedenis en de behandelingen in het buitenland op de hoogte gehouden van het ziekteverloop door onze oncoloog en door onszelf.

In het AVL loopt een studie waarbij de nadruk ligt op de erfelijkheid van sommige tumoren. Dit onderzoek voor patiënten met het BRCA-1 of BRCA-2 gen, waar Wilt ook drager van is, loopt al enkele jaren en wij hadden nu de mogelijkheid om hier in te stappen. Opnieuw een moment om een beslissing te nemen, gaan we door met de kuren in Amersfoort die wel iets deden maar toch niet helemaal het gewenste resultaat gaven of springen we in het diepe. In een onderzoek waarbij niet of nauwelijks iets bekend is bij maagkankerpatiënten. Opnieuw overleg met onze oncoloog en met Vogl en op aanraden van hen zijn wij hierin gestapt. De mogelijkheid deed zich nu voor en omdat er niet zoveel opties zijn willen we elke mogelijkheid met beide handen aangrijpen. Andersom, eerst doorgaan met de kuren in Amersfoort en mochten die echt niet meer werken, dan in het onderzoek stappen was niet mogelijk. Wat de doorslag gaf was het feit dat mochten deze kuren niet aanslaan we wel terug kunnen naar de kuren die we net hadden geprobeerd en dat er ook wel een mogelijkheid is om deze kuren dan lokaal te laten toedienen in Frankfurt.

We zijn vaker in het diepe gesprongen en dat heeft goed uitgepakt en ook nu staan we weer achter deze beslissing en gaan er weer voor. Natuurlijk weten we niet of we de goede keus hebben gemaakt maar we staan wel achter onze beslissing om nu deze mogelijkheid te pakken en die niet naast ons neer te leggen. Dit om alle opties die we hebben, en dat zijn er niet veel, te benutten. Wij hopen zo nog lang door te kunnen met de combinatie van lokale chemokuren en systematische kuren. Ons verhaal bewijst wel dat het één het ander niet uit hoeft te sluiten en we blijven er dan ook voor knokken dat de lokale behandelingen een grotere rol zullen gaan spelen in de kankerbehandelingen in Nederland. Het eerste Centrum voor Beeldgestuurde Oncologische Interventies te Utrecht is een grote stap in de goede richting en wij hopen dat in de nabije toekomst veel lotgenoten daar terecht kunnen met hun vragen over beeldgestuurde behandelingen van kanker. De beeldgestuurde behandelingen zijn in beweging en wij volgen deze bewegingen op de voet. Helaas duurt het vaak jaren voordat nieuwe mogelijkheden ook daadwerkelijk beschikbaar komen voor patiënten en verschijnen er in de pers regelmatig nieuwe hoopgevende vindingen. Wij zijn op de hoogte van veel van deze positieve ontwikkelingen maar publiceren niet alles. Wij richten ons op de huidige mogelijkheden in Nederland en die van de toekomst houden we in de gaten en zodra er nieuwe ontwikkelingen beschikbaar zijn voor patiënten dan laten we dat weten.

April 2011

Van het NKI-AVL te Amsterdam terug naar de interventie-radioloog te Frankfurt.

De evaluatie van de eerste vier kuren in het onderzoek voor kankerpatiënten die drager zijn van het BRCA1 of BRCA2 gen stond deze maand centraal in huize Komrij. Helaas waren we niet erg hoopvol gestemd omdat tijdens de kuren bleek dat de tumormarkers stegen en dat deze de afgelopen drie jaren niet zo hoog waren geweest. Eerst werd er nog bedacht dat het ook van de kuren zou kunnen komen, maar daar geloofden wijzelf niet in. De tumormarkers zijn bij Wilt altijd een goede graadmeter gebleken voor het wel of niet aanslaan van chemokuren de afgelopen jaren. En toen de markers bleven stijgen moesten ook de artsen wel toegeven dat dit geen goed teken was en dat er ergens activiteit zou moeten zijn, ook al bleek dit op de scans en bij het maagonderzoek nog niet duidelijk zichtbaar. Natuurlijk was onze eerste gedachte dat het dan weleens opnieuw in het buikvlies zou rommelen, de ervaring dat dit niet zichtbaar is op scans hebben we vier jaar geleden ook al meegemaakt.

Teleurgesteld (verdrietig, boos en alles wat er nog meer voorbij komt na zulke berichten) dat ook deze kuren niet het gewenste resultaat hadden hebben we na diverse gesprekken met de betrokken artsen besloten om weer naar Frankfurt af te reizen. In de tussentijd hadden we al regelmatig mailcontact gehad met dr. Vogl. Wel hadden we afgesproken eerst de gesprekken in het AVL af te wachten alvorens we een afspraak zouden maken. Toen die achter de rug waren en er ook binnen Nederland geen opties meer zijn hebben we een afspraak gemaakt en konden we zeer snel terecht in Frankfurt.

Na het maken van de scans volgde er opnieuw een lokale chemokuur(chemoperfusie) in de hoop de activiteit van de kankercellen af te remmen. Vogl gaf aan dat hij toch wel enige spikkels op het buikvlies aantrof. We zijn gestart met dezelfde chemokuren die Wilt eerder kreeg bij Vogl en die zo succesvol bleken. Afgelopen jaar in oktober werkten deze niet meer optimaal, maar Vogl gaf aan toch het meeste vertrouwen te hebben in deze combinatie bij maagkanker. En omdat Wilt deze kuren het afgelopen halve jaar niet heeft gehad hoopt hij en natuurlijk ook wij dat ze wellicht opnieuw iets kunnen doen. Mocht dit niet lukken dan is het wel mogelijk om andere chemokuren lokaal toe te dienen. Welke stap we ook nemen,alles is heel erg afwachten of het aanslaat.

Sinds oktober 2010 heeft het ons niet echt meegezeten en we hopen dan ook dat tij nog een keer te kunnen keren. Onze vechtlust is nog enorm groot, niet alleen voor ons maar ook voor lotgenoten. Er is meer aandacht nodig voor behandelingen die Vogl wel doet in Duitsland en die hier niet gedaan mogen worden. Ook deze keer troffen wij meerdere landgenoten in de wachtkamer. Het is toch te erg voor woorden dat zij zo ver van huis moeten omdat ze in Nederland geen mogelijkheden meer hebben. Natuurlijk, ook Vogl is geen wonderdokter maar door zijn manier van behandelen heeft menig kankerpatiënt een levensverlenging gekregen.

Oktober 2011

Inmiddels is het oktober en zijn we weer enkele maanden onderweg in het behandeltraject in Frankfurt. De afgelopen maanden waren en zijn we nog steeds zoekende naar een chemokuur die stabiliteit kan geven. Schommelende tumormarkers en te lage bloedwaardes(HB) zijn de trefwoorden van de afgelopen zomer. De eerste chemo, die ruim twee jaar zo succesvol geweest was bleek deze keer niet de sleutel tot stabiliteit, de markers bleven stijgen. Daarna een andere chemomix geprobeerd en deze leek even aan te slaan. Helaas was het, zo leek het, een schrikreactie van de tumor op de directe toediening om daarna weer volop in de tegenaanval te gaan. Momenteel is Wilt net gestart met een nieuwe mix van kuren, de derde poging via chemoperfusie. De tumormarkers blijven te hoog en ook de scans gaven de laatste keer een grotere tumor zien dan op de scan daarvoor. Wel lijken de uitzaaiingen onder controle op dit moment. Nu wordt er nog geprobeerd om met een combinatie waar docetaxol deel van uitmaakt weer grip op de tumor te krijgen. Deze docetaxol heeft Wilt ook in Nederland gehad vorig jaar met, toen, tegenvallende resultaten. We hopen dat door de lokale aanpak het wellicht wel werkt en hebben dit dan ook voorgesteld aan Vogl die zich hier wel in kon vinden.

Inmiddels heeft Wilt twee van deze kuren gehad en de eerste resultaten zijn inmiddels binnen en we zijn niet helemaal ontevreden. De tweede scan was gelijk aan de eerste scan sinds deze chemokuur. De komende weken wordt het spannend of we de tumormarkers weer naar beneden krijgen of dat ze blijven schommelen of en dat zien we natuurlijk liever niet ,weer gaan stijgen. Het is de laatste chemokuur die bij maagkanker gebruikt wordt en die we nog niet lokaal hebben toegediend.

Ook al wil het in onze persoonlijke situatie nog niet helemaal vlotten, de SBBvK heeft de wind wel mee. Er zijn allerlei ontwikkelingen gaande die positief zijn voor de beeldgestuurde behandelingen in Nederland. De Vierde Pijler die binnenkort met een website de lucht in gaat is daar een voorbeeld van. Dit wordt een website met daarop duidelijke richtlijnen hoe een patiënt aan onze ambassadeurs kan voorleggen of een beeldgestuurde behandeling voor hem of haar wellicht tot de mogelijkheden behoort. Ook de erkenning van de radio-embolisatie bij HCC (primaire leverkanker)door het CVZ is een belangrijke stap.

De samenwerking tussen het AVL en het UMC Utrecht is een stap voorwaarts en ook in het VU CancerCenter Amsterdam krijgt de interventieradioloog een prominente plaats binnen het Multidisciplinaire team, zodat ook in de eerste lijn de Beeldgestuurde Behandelingen een plaats krijgen.

Al met al veel positieve ontwikkelingen die in de toekomst een betere behandeling voor kankerpatiënten mogelijk maakt. 

Mei 2012

Na de slechte diagnose, inoperabele maagkanker, zijn we inmiddels 5 jaar verder, het begon allemaal in januari 2007. Inmiddels is het mei 2012 en is er wel het een en ander verandert, maar de kwaliteit van leven is nog steeds goed te noemen.

De derde chemo-mix die we in Frankfurt probeerden nadat we daar in april 2011 weer waren gestart met behandelingen, hebben ertoe geleid dat de tumormarkers bleven schommelen. Zo zakten ze weer een behoorlijk aantal punten en daarna stegen ze ongeveer hetzelfde aantal. Wij spraken van stabiliteit aan een dun draadje. Wel was het inleveren geblazen voor Wilt, met name conditioneel werd het toch wel een stuk zwaarder. Dit met name als gevolg van een blijvend te laag HB en de laatste maanden vinden er dan ook geregeld bloedtransfusies en ijzerinfusen plaats.

De laatste uitslagen waren helaas weer negatief, het doel om de tumormarkers naar beneden te laten gaan wordt tot op heden niet gehaald. Integendeel , bij de laatste bloedonderzoeken waren deze weer fors gestegen en lijkt ook chemo-mix 3 niet meer voldoende te werken. Na overleg met de oncoloog hier en met dr. Vogl is besloten om nogmaals een andere cocktail van chemo`s te proberen met wederom als doel de tumormarkers te laten dalen. Pluspuntje was dat bij de laatste scans nog geen noemenswaardige veranderingen te zien waren en die dus nog als stabiel worden aangemerkt.

Kortom het blijft spannend de komende tijd of we de activiteit weer af kunnen remmen en de tumormarkers weer kunnen laten dalen. In de tussentijd zijn we gestart met een nieuwe koers van de SBBvK. Twee websites in de lucht, een site voor en door patiënten en daarnaast is er een aparte site , www. Devierdepijler.nl met alleen medische informatie omtrent de beeldgestuurde behandelingen. Deze is nog volop in ontwikkeling en we hopen hier de komende maanden de nodige informatie aan toe te kunnen voegen.

De afgelopen twee jaar van de SBBvK zijn een succes geweest en de beeldgestuurde behandelingen worden steeds bekender binnen Nederland. Jammer genoeg zijn er nog teveel patiënten aangewezen op het buitenland en wij zullen dan ook ons werk voortzetten om deze manier van behandelen onder de aandacht te brengen. Wel zijn we , zoals de SBBvK nu draait kwetsbaar en de eerste oriënterende gesprekken met collega-patiëntenverenigingen zijn dan ook gestart. Dit met als voornaamste doelstelling de continuering van de SBBvK mocht het met ons privé fout gaan.

November 2012

Het wordt weer tijd voor een persoonlijke update. Helaas wordt het deze keer geen positief verhaal. In augustus kregen we te horen dat, ondanks de zware en diverse chemokuren, de tumor zichtbaar was gegroeid. Samen met dr. Vogl kunnen we niet anders dan concluderen dat de behandelingen in Frankfurt geen effect meer hebben. Uiteraard wisten we dat deze mededeling er een keer aan zat te komen maar we hadden hem graag nog een paar keer uit willen stellen.

Nu, november 2012 is het duidelijk dat er geen behandeling meer voorhanden is. Een boodschap die we bijna vijf jaar geleden, na de eerste reeks chemokuren in Nederland ook kregen. Ook is het duidelijk dat Wilt de afgelopen tijd erg hard achteruit is gegaan wat lichamelijke conditie betreft, het is een zware en verdrietige conclusie maar de kanker krijgt vat op hem. Dit is goed merkbaar en wordt ook bevestigd door sterk stijgende tumormarkers.

Ondanks dit verdrietige gegeven zijn we blij dat we indertijd hebben gekozen om voor behandeling uit te wijken naar Frankfurt. Wij zijn er van overtuigd dat dit ons enkele extra jaren met een goede levenskwaliteit heeft opgeleverd. Vogl heeft gedaan wat hij ons van te voren zei: misschien een paar jaar extra, beter maken ga ik je niet.

Nu zijn we naast alle persoonlijke perikelen, ook bezig met de toekomst van de SBBvK. Het belangrijkste doel, de informatievoorziening naar de patiënten toe over de beeldgestuurde behandelingen is de hoofdmoot en zal dat blijven. Hoe we alles in het nieuwe vat gaan gieten is nog wat onbekend maar hier wordt hard over nagedacht en gesproken met anderen. We hebben de beeldgestuurde behandelingen op de kaart gezet en dat willen we blijven doen totdat deze manier van behandelen net zo erkend en bekend is als de andere drie pijlers: chirurgie, chemotherapie en radiotherapie.

Wij zijn overtuigd van de meerwaarde van het lokaal behandelen van tumoren en zullen dit blijven stimuleren door de bekendmaking van mogelijkheden via de website: www.opererenzondersnijden.nl

Ondanks deze tegenslag zullen wij de werkzaamheden voor de stichting met evenveel gedrevenheid blijven doen zoals we tot nu toe hebben gedaan.

De beginfase is een succes en wij zijn van plan om ook van het vervolg eenzelfde succes te maken. Er moet nog heel veel gebeuren en met vele handen maken we het misschien mogelijk om deze bekende muur, waar vele kankerpatiënten tegenaan lopen, af te brokkelen.

Op 18 mei 2013 is medeoprichter van de SBBvK Wilt Komrij op 48 jarige leeftijd overleden. Na ruim 6 jaar strijd heeft ook hij de strijd met kanker verloren. Samen met zijn vrouw Martha heeft hij de SBBvK opgericht om de beeldgestuurde behandelingen van kanker in Nederland meer bekendheid te geven. De laatste maanden, toen de ziekte vat op Wilt kreeg en een zware wissel op het hele gezin trok, werden de werkzaamheden overgedragen aan bestuurslid Alies Snijders om de continuïteit van de SBBvK te waarborgen.